در 1307، كلمنت پنجم (پاپ از 1305 تا 1314)، جوواني را نخستين اسقف اعظم خانبالغ‌ تعيين كرد و هفت تن را به سمت اسقف دستيار او ساخت‌. از اين هفت تن تنها سه تن (در 1308) به چين رسيدند: آندرئوي پروجايي‌، گرارد، و پرِگرينه‌؛ در 1311، معاونان ديگري‌ منصوب گشتند، كه از آنها دست كم يك تن به نام پيتروي فلورانسي به چين رسيد. در حدود 1313، اسقف‌نشين ديگري در زايتون تأسيس شد1. اين دو اسقف‌نشين ديري نپاييد، مسيحيان‌ در 1369، از خانبالغ رانده شدند؛ اسقف‌هاي بعدي مقيم نبودند. اسقف‌نشين زايتون در 1362، برچيده شد.
جوواني مونته كوروينو در حدود 1328، به احتمال زياد در پئي پينگ درگذشت‌. آنچه‌ درباره‌ٴ اقدامات جوواني مي‌دانيم از گزارش‌هاي خود او اخذ شده است‌. نخستين نامه‌اش در 1291 ـ 1292، از ساحل كوروماندل نوشته شده‌، كه آن را فقط از طريق ترجمه‌ٴ ايتاليايي‌ مِنِنتيلوس اِسپولِتويي‌2 دومينيكي براي دومينيكي ديگري به نام بارتولوميو سان كونكورديو (1262 ـ 1347)، مي‌شناسيم‌. اين نامه شامل توصيفي از ساحل كوروماندل است‌، و نه‌فقط از اين نظر كه قديمي‌ترين گزارش مسيحيان لاتيني از هند است‌، بلكه هم‌چنين به دليل محتواي آن‌ ارزش زيادي دارد. در آن آب و هوا، بادهاي موسمي‌، مردم هند، محصولات اين كشور (زنجبيل‌، چوب‌رنگ‌، ادويه‌، دارچين‌، و غيره‌)، دين هندو، و آداب و رسوم هندي توصيف شده‌؛ و گواه‌ نفوذ مسلمانان است‌، حال آن كه نشاني از تأثير يهود و مسيحيت در آن نيست‌. از اين گذشته‌، جوواني متوجه وسعت و مسافت زياد آن كشور شد.
دو نامه‌ٴ ديگر كه در 1305 و 1306، از خانبالغ نوشته حاوي شرح فعاليت تبليغي او در چين‌ است كه خلاصه‌ٴ آن در بالا اختصاراً ذكر شد؛ نامه‌ٴ مورخ 1305، را توسط فرانسيسيان مقيم‌ِ سراي‌، بر كرانه‌ٴ ولگاي سفلا به رم فرستاد، آن نامه به دومينيكيان و فرانسيسيان تبريز هم رسيد (يعني از خانبالغ به سراي‌، از سراي به تبريز، و از تبريز به رم فرستاده شد). نامه‌ٴ 1306، هم‌ احتمالاً همان مسير را پيمود و توماس تولنتينويي فرانسيسي آن را به دربار رم رساند؛ او كسي بود كه به ارمنستان سفر كرد و در 1322، در تانه (در جزيره‌ٴ سالسته‌، نزديك بمبئي‌) به‌ شهادت رسيد.